Ażeby przed nastaniem wiosny przybrać jako takie ludzkie kształty, sięgnąłem po rewelacyjny i podobnież sprawdzony środek w postaci Aerobicznej Szóstki Weidera. Bardzo ładne ćwiczenie, które już po kilku chwilach pozostawia zawodnika bez ducha, za to z nadzieją na lepsze jutro. Co prawda, mój wielki autorytet w tej dziedzinie, czyli Hardkorowy Koksu, obśmiał ten zestaw, ale się nie zrażam.

Problem z Aerobiczną Szóstką Weidera polega na tym, że niewielu ją kończy. Ja też się powoli łamię, ale w sumie to nie dziwota, bo trudno skończyć coś, co trwa półtora miesiąca i z każdym dniem wymaga od zawodnika coraz większego zapierniczu. Początek rozumiem – jedna seryjka dziennie, po dwadzieścia parę fiknięć. Ale w drugim tygodniu tych serii jest już osiemset, a w każdej po milion wymachów. Że nie wspomnę o tygodniu ostatnim, kiedy to trzeba wykonać pentylion serii, z miliardem rowerków i innych ćwiczeń w każdym secie.

Z drugiej strony, bardzo miło się to ćwiczy, a uczucie całkowitego wypompowania (tak na granicy pęknięcia gałek ocznych) jest doprawdy bezcenne. Ja tam po każdej porcji ćwiczeń z Szóstką natychmiast przekatulkuję się do basenu. I słusznie czynię, bo na nogach i tak bym się nie utrzymał.

Rekapitulując – jeszcze mi do końca daleko, ale w sumie to bardzo mi się podoba.

Nie zna się ten Koksu.  

Super Puchar to jest podobnież wielkie wydarzenie w życiu Ameryki. I nam się również udzieliła ta szczególna aura święta. A tak w kwestii formalnej, to na udeptanej ziemi spotkali się New York Giants oraz New England Patriots.

Ja oraz Karakaszanka kibicowaliśmy Patriotom. Z prostej przyczyny, a mianowicie na złość temu frędzlowi, który przyszedł do nas w prawie kompletnym stroju Gigantów. Gdyby to się działo w Polsce,  to by go po drodze sklepali kibice Zagłębia Lubin i byłby spokój. A tak, to doszedł cały i znów nam grał na nerwach. Nieważne.

Karakaszanka zadbała o szeroki wachlarz futbolowych zakąsek, podczas gdy ja z Miłoszkiem odpowiedzialni byliśmy za aprowizację w temacie płynów zdrowotnych. Zdecydowanie niezbędnych ze względu na wyjątkowo gorącą atmosferę spotkania. 

Nasi przegrali. Ale nie uprzedzajmy faktów. Najbardziej ujęli mnie swoją grą Gronkowski i Gostkowski. Oraz poniekąd Chojnowski. Chociaż grał we wrogiej formacji. I może jeszcze Hernandez. Który jest moim najnowszym narzeczonym. Narzeczeństwo to dzielę zresztą z Madonną, która też się chyba kocha w Aaronie. Bo mu zadedykowała swój występ w przerwie meczu. Ale do rzeczy.

Miłoszek odpadł w pierwszej kwarcie. Chyba coś musiał wychlać przed przybyciem w nasze progi, bo podczas trzeciej puszki dżeka z kolą niespodziewanie zaczął tracić przyczepność oraz jakiekolwiek zainteresowanie meczem. Po czym już na dobre przeszedł w Wymiar Delta. A wiele stracił, bo chłopacy walczyli do końca jak lwy.

Decydującą banię Giantsi wrypali nam na 57 sekund przed końcem. Manning podał do Bradshawa, któren zrobił ładny touchdown. Podobnież niechcący. Ale jak to niechcący? To już by się nie przyznawał, że to był fuks, skoro dzięki temu dokopali naszym. Nigdy nie zrozumiem tej pięknej gry. Chociaż Karakaszanka twierdzi, że jak na pierwszy mecz w życiu, to i tak sporo skumałem.

I w sumie to prawie wygraliśmy. Bo Brady wyprowadził na koniec piękny 51-jardowy rzut i w ostatniej sekundzie Gronkowski o mało co go nie chycił i nie zrobił przyłożenia. Ale niestety piłka mu się wymsknęła. I zostało dwadzieścia jeden do siedemnastu.

Natomiast wracając do Madonny, to nawaliła. Bo nie zrobiła żadnego skandalu, nic nie pokazała i tak dalej. A taka jest już nowa, świecka tradycja, że podczas połowinkowego recitalu powinno się zdarzyć coś fajnego. Co pozwoli mediom żywić się aż do następnego Superbołla.

Tak tylko z kronikarskiego obowiązku przypomnę, że swego czasu, w analogicznych okolicznościach przyrody, Justin Timberlake pociągnął Janet Jackson za bluzkę. Co skutkowało częściową golizną. A w tym roku lipa. Tylko raz by się Madonna prawie wywaliła podczas manewru tanecznego na takiej jakby stadionowej ławeczce.

Ale prawie, to się nie liczy.

Ha. Nadal jesteśmy w lekkim szoku pourazowym w związku z Judgement Night. Bo to fenomen niespotykany. Psycho- i socjologowie łamią sobie głowy nad przyczynami tego pogromu. Bo, po pierwsze, towarzycho zdemolowało z zimną krwią swoje własne miasto. To tak jakby nasrać koło wersalki w salonie. Niepojęte i trochę jakby chore. Bo przeca wszyscy się nie mogli tak na trzy cztery najebać i stracić rozum. Tym bardziej, że w mieście zarządzono prohibicję. Więc co? Owczy pęd? Usprawiedliwione i bezkarne party z dobrej okazji? 

Część tych chujów liczyła się z takim a nie innym rozwojem sytuacji, bo na mecza zabrali młotki, łyżki do kół i inne poręczne narzędzia. A potem stało się to, co miało się stać. Same rabunki to tyły rzędu milionów dolców. Plus wybite szyby, tych parę fur i straty z powodu wyłączenia z życia publicznego dobrego kawałka śródmieścia. Ale do rzeczy.

Czego by o tym miejscu nie gadać, Vansterdam ma zajebistą społeczność, dzięki której miasto podnosi się z gruzów w oka mgnieniu. Już o świcie na ulicach były setki, a potem tysiące ochotników, którzy zabrali się za uprzątanie pobojowiska. I my się włączyliśmy w odgruzowywanie, ma się rozumieć, chociaż przybyliśmy na miejsce zbrodni dopiero późnym rankiem. Bo nam się trochę zaspało. Nieważne.

Na rozpierniczonym Bayu (czyli osławionym domu towarowym) powstało coś w rodzaju ściany płaczu, gdzie każdy mógł wylać swoje żale, wstyd, rozczarowanie, przeprosiny, tudzież wkurw. Kole jedenastej pofatygował się nawet nasz piękny Burmistrz w towarzystwie nie aż tak urodziwej, nieprawdaż, Pani Premier. Oni także wpisali się na ścianie Baya, po czym fundnęli grabulkę paru wolontariuszom, obkukali rozmiar strat, a następnie oddalili się do innych zajęć służbowych. Ładny gest, trochę komunistyczny i propagandowy, ale tutejsza ludność lubi takie wystąpienia oraz przejawy pozornej równości i braterstwa.

Tyle.

P.S.: A z tą całującą się parą, to jest trochę inna bajka. Tak naprawdę to ofiary wojny. Ona została znokautowana przez zadymiarzy, a on ją właśnie reanimuje...

P.S.2: Na marginesie, w wersji obrazkowej fotoreportaż.